Miałem ADHD od dziecka.
Byłem nadpobudliwy, impulsywny, rozkojarzony.
W szkole – „przypadek trudny”, „brak rokowań”, „problemy z koncentracją i kontrolą impulsów”.
W dokumentach, diagnoza: tryb mieszany
W skrócie: systemowo – przypadek bez szans.
Dziś mam 28 lat i robię wszystko to, czego według tej samej narracji „ADHD” miało mi na zawsze uniemożliwić:
potrafię się skupić,
trzymam dyscyplinę,
trenuję dwa razy dziennie,
piszę książkę,
potrafię złożyć szafkę z instrukcją – od początku do końca, bez rzucania nią przez okno.
Co się zmieniło?
Nie „wyrosłem z ADHD”.
Nie znalazłem cudownej tabletki.
Przestałem szukać wymówek, a zacząłem szukać prawdy.
CO MNIE „ULECZYŁO” – A CO NIE
Terapia.
Medytacja.
Sport.
Praca z ciałem.
Hipnoza.
Książki.
Konfrontacja z dzieciństwem, traumą, lękiem, brakiem granic.
To zmienia funkcjonowanie człowieka.
Tabletki?
One maskują objawy, nie rozwiązują przyczyn.
Działają jak plaster na złamaną kość – dają złudzenie kontroli, ale nie leczą źródła problemu.
ADHD JAKO „CHOROBA” – CZY NA PEWNO?
ADHD bardzo często nie jest żadną tajemniczą jednostką chorobową, tylko zbiorem nakładających się czynników, takich jak:
brak stabilnych granic w dzieciństwie,
chaos wychowawczy,
trauma rozwojowa,
przewlekły stres i lęk,
przebodźcowany świat (ekrany, social media, dopamina na żądanie),
brak sensu, struktury i odpowiedzialności,
zero realnej dyscypliny.
Człowiek może być nadpobudliwy – temperament jest wrodzony.
Ale charakter jest nabyty.
To fundamentalna różnica, o której rzadko się mówi.
DIAGNOZA ADHD – JAK TO WYGLĄDA W PRAKTYCE
Nie istnieje żaden „test biologiczny” na ADHD.
Nie podłączają Ci elektrod do głowy.
Nie analizują obiektywnie pracy mózgu.
Diagnostyka opiera się niemal wyłącznie na:
kwestionariuszach,
subiektywnych odpowiedziach pacjenta,
interpretacji terapeuty.
Nie ma jednego genu odpowiedzialnego za ADHD.
Nie ma biomarkera.
Nie ma obiektywnego badania potwierdzającego istnienie tej „choroby” w sensie medycznym.
To jedno z największych uproszczeń (a czasem nadużyć) współczesnej psychologii klinicznej.
MOJE DOŚWIADCZENIE Z DIAGNOZĄ
Zapłaciłem za diagnozę ADHD w Centrum Terapii Alma.
Cały proces opierał się na pytaniach.
Uzasadnienie diagnozy:
było w połowie przekręcone,
bazowało wyłącznie na tym, co sam powiedziałem,
zawierało wnioski, które sam ustaliłem i przedstawiłem na przestrzeni lat pracując nad sobą.
Szczerze?
ChatGPT uzasadniłby to lepiej.
Dlatego jeśli ktoś kiedykolwiek zgłasza się na taką diagnozę – szczególnie online – polecam włączyć nagrywanie ekranu.
Nie po to, żeby atakować terapeutów, ale żeby mieć kontrolę nad narracją, która później stanie się „prawdą o tobie”.
FARMACJA, STATYSTYKI I PIENIĄDZE – LECZENIE CZY INDUSTRIA?
Twierdzenie, że przemysł farmaceutyczny „nie zarabia” na ADHD, jest mitem. Wystarczy spojrzeć na dane, by zobaczyć wyraźny, długofalowy trend wzrostowy w farmakoterapii — niezależnie od tego, jak interpretujemy same przyczyny zaburzeń.
Statystyki są jednoznaczne:
W badaniach obejmujących 64 kraje w latach 2015–2019 zużycie leków na ADHD rosło średnio o ok. 9,7% rocznie w populacji dzieci i młodzieży.
W krajach takich jak Holandia liczba osób posiadających recepty na metylofenidat (np. Ritalin, Concerta) wzrosła niemal czterokrotnie od 2006 roku — z około 78 tys. do blisko 300 tys. osób.
W USA około 6% dorosłych deklaruje aktualną diagnozę ADHD, a około 1/3 z nich przyjmuje stymulanty w leczeniu (mimo że dostęp do tych leków bywa formalnie ograniczony).
Te dane nie dowodzą przyczyn ADHD. One pokazują coś innego: systematyczny wzrost farmakoterapii, który nie zawsze idzie w parze z obiektywną, pogłębioną diagnozą ani analizą kontekstu środowiskowego.
Najpopularniejszą metodą „leczenia” ADHD pozostaje farmakologia — głównie leki oparte na metylofenidacie. Fakty są takie, że:
sprzedaż leków na ADHD w Europie i USA wzrosła wielokrotnie w ciągu ostatnich dekad,
w Stanach Zjednoczonych ogromny odsetek dzieci przyjmuje te substancje codziennie,
jest to rynek warty miliardy dolarów.
Twierdzenie, że przemysł farmaceutyczny nie czerpie z tego znaczących zysków, jest po prostu naiwne.
Co istotne, nawet Leon Eisenberg — jeden z głównych popularyzatorów diagnozy ADHD — pod koniec życia zwracał uwagę, że zjawisko to zostało nadmiernie zmedykalizowane i oderwane od kontekstu środowiskowego.
I warto to podkreślić jasno: nie chodzi o negowanie realnych trudności ludzi. Chodzi o sposób ich interpretowania, upraszczania i sprowadzania do schematu, w którym tabletka staje się odpowiedzią na złożone problemy biologiczne, psychiczne i społeczne.
Źródła:
https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/37181411/
https://www.cbs.nl/en-gb/news/2025/29/adhd-medication-use-has-quadrupled-since-2006?
https://www.cdc.gov/mmwr/volumes/73/wr/mm7340a1.htm?
ŚWIAT, KTÓRY NIE CHCE TWOJEJ UWAGI
Świat nie chce, żebyś był skupiony.
Chce, żebyś był:
zależny od chemii,
przyklejony do ekranów,
karmiony dopaminą w postaci lajków,
oderwany od ciała, sensu i odpowiedzialności.
W takim świecie rozkojarzenie staje się normą, a nie patologią.
KRÓTKI TEST — BEHAWIORALNA PRÓBA (KTÓREJ NIE POCHWALAM, ALE MOŻESZ PRZEMYŚLEĆ)
To nie medyczny test, tylko eksperyment obserwacyjny, który sam rozgryzłem, i który pokazuje związek między lękiem a nadpobudliwością/rozkojarzeniem:
Instrukcja:
– Jeśli uważasz, że Twoje objawy to „ADHD”, a nie lęki, to
napij się alkoholu (w bezpiecznej ilości, bez prowadzenia pojazdów lub pracy).
Interpretacja reakcji:
Jeśli po alkoholu stajesz się spokojniejszy, mniej spięty i mniej rozproszony, to możliwe, że to lęk/nerwowość, a nie pierwotne „ADHD” jest Twoim napędem.
Jeśli po alkoholu nic się nie zmienia lub jest gorzej, to objawy mogą wynikać z innych mechanizmów funkcjonowania.
Nie popieram nadużywania alkoholu, i nie twierdzę, że to diagnostyka kliniczna,
to prosty heurystyczny wskaźnik, który często ludzie ignorują, bo boją się spojrzeć na lęk jako rdzeń problemu.
CO WIĘC Z TYM ADHD?
Dla mnie „ADHD” nie jest chorobą.
Jest etykietą na:
nadpobudliwość,
chaos wewnętrzny,
brak regulacji emocji,
skutki zaniedbań i traum.
Kiedy mówię „ADHD”, mam na myśli nadpobudliwość i używam tego słowa, bo ludzie są systemowi.
Innego języka często nie rozumieją.
To skrót myślowy, nie diagnoza metafizyczna.
Merytorycznie:
Być może najuczciwiej byłoby klasyfikować to jako zaburzenie funkcjonowania, a nie chorobę –
takie, które nie wymaga farmakologii jako pierwszego wyboru, tylko:
pracy nad sobą,
strukturą,
ciałem,
emocjami,
sensem życia.
ADHD?
Czasem to po prostu: A Dobrze Hustler, Działaj.
Albo:
zmienisz swoje życie,
albo będziesz żył w iluzji, że tabletka zrobi to za Ciebie.